M-decreet, inclusief en buitengewoon onderwijs: een mama getuigt

  • 19 januari 2015

Op een dag rolde een spontane, openhartige mail binnen van Ilse*, die graag haar ervaringen als mama wil delen. Want Ilse is mama van een meisje, (Elle*,11) dat extra behoefte aan ondersteuning heeft en ook zij zit boordevol vragen, over de gevolgen van het decreet, over wat ze praktisch kan verwachten en over hoe de toekomst van haar dochter eruit zal zien. Dit vertelt Ilse:

Schermafbeelding“Met veel interesse volg ik de veranderingen in verband met het M-decreet op de voet. Elle, nu 11 jaar, werd vorig schooljaar getest op autisme en na een opname begin dit schooljaar werd dit bevestigd. Omdat het in het reguliere onderwijs te moeilijk is voor haar, werd ze ingeschreven in het Buitengewoon Basisonderwijs. Wat een verandering - én verademing- voor haar! Ondanks alle inspanningen in de reguliere school kon ze niet meer volgen. Eerlijk, we hebben echt úren overleg gehad, er werd intensief gezocht naar oplossingen en het contact met de zorgjuf, klastitularis en directie is echt zeer vlot verlopen.

Nog voor de opname werd haar traject vastgelegd: het vijfde leerjaar dubbelen en daarna doorschuiven naar 1B (aangezien al duidelijk was dat ze het zesde leerjaar niet zou aankunnen).

Nu, na twee maanden in het buitengewoon onderwijs, gaat alles vlot, zéér vlot. Elle is rustiger, heeft minder huiswerk, krijgt meer tijd en voilà, ineens gaat het goed! Nederlands en wiskunde, daar zit ze op het hoogste niveau van de school en krijgt ze dan ook apart les. Frans en WO gaan ook prima. Voor haar nieuwe school is het even wennen en zoeken: een kind dat eigenlijk op veel vlakken hoger scoort dan de meeste leerlingen. Maar ze kunnen haar gerichter helpen: ze heeft kiné binnen de lesuren, er wordt gewerkt rond het sociaal-emotionele luik, ze krijgt 1 op 1 les...

Uiteraard hadden wij als ouders de vraag hoe het daarna verder gaat. Aangezien ze volgend schooljaar ook nog in het Buitengewoon onderwijs zal blijven, zal ze dan al stukken meepikken van niveau zesde leerjaar, mogelijks zal ze zelfs haar getuigschrift kunnen halen! Moet ze dan daarna terug naar 1B? Dit zou dan weer herhaling zijn voor haar. Elle heeft het heel moeilijk met stress en tijdsdruk. 1A, dat wordt te zwaar voor haar, 1B te "gemakkelijk". Eigenlijk valt Elle er tussenin werd ons gezegd. Dat mag wel zo zijn, maar veel keuze is er niet voor een leerling die de overstap maakt naar het eerste middelbaar, laat staan voor een leerling met haar problematiek. 1A, zelfs met GON, is té snel, té druk, té veel. De mogelijkheid zou bestaan om haar direct (of toch redelijk snel) naar 2B te laten gaan. Het is iets, maar ook dan kan ze nog meer aan, een technische richting met ondersteuning zou ideaal zijn.

Ze komt er wel, ons meisje, daar ben ik van overtuigd. En van beide scholen (jawel, het GO!) mogen we absoluut niet klagen. Maar toegegeven, ik miste nog iets. En hoe mooi het M-decreet er in theorie er ook uitziet, ik vraag me af of dit in de praktijk haalbaar is. De ideale situatie zou zijn dat Elle de lessen kon blijven volgen in het reguliere onderwijs, mits extra ondersteuning, nòg meer dan er al was. Les WO studeren? Dan zou ze eigenlijk al een stuk moeten weten wat ze wél en wat ze niet moet studeren (aangezien ze geen onderscheid kan maken tussen hoofd- en bijzaken is het voor haar moeilijk om grote hoeveelheden te studeren). Ze zou meer tijd moeten gekregen hebben. Ze zou nog meer GON moeten gekregen hebben (die 2x 50 min had ze zeker nodig voor het sociaal-emotionele luik, en er was geen tijd voor al de rest op te nemen). Dat is de ideale situatie. Maar hoe pas je dit toe als je een klas van 27 leerlingen hebt, waarin reeds serieus wordt gedifferentieerd, leerlingen worden ondersteund in alle mogelijke vormen, leerlingen met leerstoornissen, autisme, hoogsensitiviteit en wat nog allemaal? Wat kan je blijven vragen van de school en van de leerkrachten, als het budget beperkt wordt? Dat het onderwijs voor een grote uitdaging staat, lijkt me duidelijk. Dat ons meisje er zal geraken, daar ben ik ook van overtuigd. En dat er nog ontzettend lieve leerkrachten zijn die zich met hart en ziel inzetten voor de kinderen, daar is het bewijs ook van geleverd (en wordt het nog gedaan in haar huidige school). Voorlopig gaat het goed. En we kijken vol spanning uit naar de komende jaren. Of het M-decreet "voldoende" zal zijn om Elle te ondersteunen in het reguliere onderwijs, dat valt af te wachten. Maar ze is zeker niet alleen en ik hoop dat het toch nuttig zal zijn. En verder hoop ik dat alle leerkrachten, directies en begeleiders met evenveel overtuiging zullen werkenals wat wij tot nu toe in beide scholen hebben gemerkt.”

Ilse, mama van Elle

*De namen in dit artikel werden om privacyredenen gewijzigd.