De weg naar het buitengewoon onderwijs: een getuigenis

  • 17 februari 2014

Soms krijgen ouders, vaak van de school, het bericht dat hun kind het gewone onderwijs niet (meer) zal kunnen volgen. Ouders doorlopen na dit bericht vaak een verwerkingsproces, ze proberen te begrijpen waar ze aan toe zijn en hoe hun kind het beste geholpen kan worden. Daarnaast moeten ze vaak afscheid nemen van de verwachtingen en toekomstbeelden die ze voor hun kind hadden en hieraan een andere invulling geven. En dan volgt de volgende grote stap die alles wel heel erg concreet maakt: inschrijven in het Buitengewoon Onderwijs. Sandra en Sylvie hebben hem allebei gezet, zij vertellen hun ervaringen.

Sandra MettenSandra is mama van Maickel (14 j) en voorzitter van de oudervereniging van MPI De Luchtballon te Genk waar Maickelnaar school gaat. Ze heeft ondertussen ruime ervaring met het Buitengewoon Onderwijs maar ooit was dit anders… Al in de kleuterklas vertelde de school dat Maickel niet goed meekon, hij zou geen gewoon lager onderwijs kunnen volgen. Wat er precies aan de hand was, was niet zo duidelijk; op sommige gebieden had hij moeilijkheden en op andere vlakken ging het dan net heel goed.          

“Zelf had ik helemaal geen idee wat het buitengewoon onderwijs inhield, dat besef kwam pas achteraf”

Natuurlijk wist ik wel dat er iets mis was en dat Maickel het moeilijk had op school maar ook niet meer dan dat. Toen een andere mama mij benaderde en zei: “Mijn zoon is ook gehandicapt.”, was ik echt geschokt, zo had ik Maickel nooit bekeken.”

Met het VCLB (CLB vrije net nvdr.) heb ik nooit contact gehad over dat Maickel naar het buitengewoon onderwijs moest. De school vertelde ook niet wat er eigenlijk precies mis was met hem. Ik heb hem op eigen initiatief laten testen in het KPC (Kinder Psychiatrisch Centrum), pas daar kreeg ik te horen wat er aan de hand is met Maickel; er werd een mentale achterstand en autisme vastgesteld.

Sylvie Van DammeSylvie is mama van Dieunie (13j) die de lagere school doorliep in MPI De Oase te Gent, ze was er ook secretaris van de oudervereniging.

 Stilzitten, luisteren en concentreren, daar ging het fout in de kleuterklas. Het was dan ook duidelijk dat het moeilijk ging worden voor Dieunie in het eerste leerjaar. Ze was toen nog niet getest maar de school dacht wel aan ADHD.

Schrijven, lezen, rekenen, het eerste leerjaar werd een ramp. De school twijfelde; Dieunie het eerste laten overdoen of toch naar het tweede leerjaar. Dieunie laten zitten dat zagen wij niet zitten, dat was weer alles opnieuw. Dieunie ging over naar het tweede leerjaar maar opnieuw had ze dezelfde problemen, op het einde van het tweede leerjaar drong de school aan om haar het jaar te laten overdoen. Dat jaar had Dieunie een plastraining in het UZ achter de rug, ze dachten dat die misschien invloed had gehad op haar functioneren.

Maar ook het volgende jaar lukte niet, we merkten dat de leerstof er gewoon niet in ging en we wilden weten wat het probleem was.

 “Wij hebben dan echt moeten aandringen om met de school en het CLB te gaan samenzitten en om testen uit te laten voeren”

ADHD, dyslexie en dyscalculie was de diagnose, in overleg met de school kreeg Dieunie een attest voor type 8. Onze ervaring is dat het gewone onderwijs te lang wacht om kinderen door te verwijzen, zo wordt het probleem alleen maar groter en krijgt het kind niet de juiste ondersteuning. Hoe vroeger het kind wordt geholpen, hoe verder het geraakt. Dieunie had de leeftijd om naar het vierde leerjaar te gaan toen ze nog de overgang naar het buitengewoon onderwijs moest maken, terwijl het in de kleuterklas al moeilijk ging.

Sandra: Ik kreeg vanuit de school een aantal mogelijke scholen voorgesteld, allemaal binnen hetzelfde net. Dat is iets waar scholen zouden vanaf moeten stappen, zeker voor het buitengewoon onderwijs is het belangrijk dat de school genoeg informatie meegeeft en àlle mogelijk scholen opgeeft, niet alleen die van hetzelfde net. Als ouder ga je dat toch niet onmiddellijk allemaal opzoeken en weet je dat allemaal niet.

In de eerste school voor Buitengewoon Onderwijs waar Maickel zat -van een ander net- was hij geen moment gelukkig. Elke dag zette ik hem huilend af en haalde hem huilend op. Ik wist niet beter dan dat ik geen andere optie had dan hem naar die school te laten gaan. De school was ook niet aangepast aan kinderen met autisme, die hebben rust en veiligheid nodig. In die school was alles open en erg druk, dat was teveel voor Maickel.

Het tweede schooljaar in die school begon. Al in de eerste schoolweek zei Maickel opeens tegen mij: “Mama, ik wou dat je dood was”. Toen ik hem vroeg waarom, antwoordde hij: “dan kan je mij niet meer naar school brengen.” Toen brak er iets, dat mijn kind zich zo voelde, zo kon het niet meer verder.

Ik ben toen zelf beginnen zoeken naar andere mogelijkheden op internet en toen bleek dat ik meer keuze had dan ik dacht, van MPI De Luchtballon had ik vroeger nog nooit gehoord. Nog diezelfde week heb ik gebeld en de volgende dag mochten we al langsgaan. Samen met Maickel ben ik erg warm onthaald in de school. We kregen een rondleiding  door de directie in gans de school en een duidelijke en volledige uitleg over de werking. Er werd ook niks verdoezeld, de directie wilde niks beter voorstellen dan het was en was overal open en eerlijk over. Hier en daar zijn mankementen aan de gebouwen, dat werd dan ook gewoon verteld en ook dat dat maar de infrastructuur is maar dat dat ze daarom niet op een andere manier werken. Als ouder voelde ik mij erg begrepen, er werd ook geluisterd naar mijn zorgen en noden.

“Op het einde van de rondleiding zei Maickel tegen mij: “Dit wordt mijn school mama!” Acht jaar was hij.”

Sylvie: Het CLB raadde ons 2 scholen aan. Eén van de scholen kwam tijdens het bezoek al erg ingewikkeld over, een heleboel gangen en kamertjes. Dat was niks voor Dieunie, daar zou ze gewoon de weg verliezen.

De andere school was MPI De Oase, het onthaal en het gebouw spraken ons onmiddellijk aan. We kregen van de psycholoog uitleg over alle praktische zaken, Dieunie was mee en mocht ook overal rondkijken. Dieunie heeft zelf nooit moeite gehad met de overgang naar het Buitengewoon Onderwijs, zij ging gewoon naar een andere school.

Het CLB gaf ons ook informatie over de werking van het buitengewoon onderwijs maar toch bleef alles voor ons als ouders erg onduidelijk en complex.

“Al die types; voor ouders is het niet gemakkelijk te begrijpen waar dat allemaal precies op slaat en wat daarachter zit en wat er binnen de school dan juist gebeurt. Zo dachten wij in de lagere school dat Dieunie in type 8 les op haar niveau zou krijgen en daarnaast hulp bij het aanleren van dagdagelijkse vaardigheden zoals bijvoorbeeld het aankleden. Dat bleek niet het geval."

“Het buitengewoon onderwijs is erg strak ingedeeld met al die types en bij elk type hoort een bepaalde aanpak en begeleiding. Dat is allemaal goed als je kind goed binnen één type past maar als het ergens tussenhangt, krijgt het eigenlijk geen passende begeleiding.”

Pas aan het einde van de lagere school is Dieunie nog diepgaander getest in het UZ, nu weten we dat er ook sprake van autisme is. Hadden we dit vroeger geweten dan was Dieunie misschien eerder naar autiwerking georiënteerd en had ze nu veel verder gestaan in sommige dingen, had ze beter afgestemde hulp gekregen...